Miriam en el país de la abundancia

Friday, September 29, 2006

The Crocodile Hunter

Me ha acabo de acordar de una cosa. ¿Os habéis enterado allí que Steve Irwin, The Crocodile Hunter, ha muerto? Que yo sepa este programa sólo lo echaban en TV3 así que igual no han dado ninguna noticia a nivel nacional. Ya han pasado muchos días, concretamente el 4 de septiembre, pero me acabo de acordar.

Para los que no os acordéis era un australiano que estaba chiflado y siempre estaba con cocodrilos, serpientes y todo tipo de animales peligrosos. Supongo que habréis visto algún documental suyo. ¡Estaba loco!

Pues mientras estaba rodando un reportaje sobre las rayas, una le picó justo en el corazón, habitualmente no se muere uno de una picadura de raya, pero en su caso sí porque le dio justo en el corazón, qué puntería, la jodia…

Aquí estuvieron unos cuantos días haciendo programas especiales porque era super conocido aquí.

Pesadilla en Marine Drive II

Pensabais que estoy ya se había acabado, eh? Nosotros también, pero no!

Llegó el momento de montar de nuevo el sofá y la cama. El sofá todo bien. El problema apareció cuando fuimos a montar la cama. Fuimos abriendo las cajas, encontramos las instrucciones, los tornillos y demás herramientas pero, sorpresa, sorpresa, las instrucciones no coincidían con las herramientas!!

Así que ya hemos llamado al fantástico Servicio de Atención al Cliente y estamos esperando a que nos lleguen las instrucciones. Las mandaron el domingo y tardan 10 días en llegar (según nos han dicho hoy), las debes traer a pie y de cuclillas…

Edu ha dicho que no volverá a comprar nunca nada más en Ikea. Es que tenemos un gafe…

Desayuno Made in America

Como os iba diciendo, fuimos a celebrar el éxito sofaril con un Señor Desayuno, que para nosotros es desayuno-comida (lo que llaman brunch). Dentro de la definición desayuno americano entra de todo: huevos fritos, bacon, tortitas, filete de ternera, tostadas, patatas, jamón, salchichas, una tortilla de 8 huevos que llaman Macho Man, café,… en fin de todo, lo aguanten o no tus arterias, eso ya es cuestión de cada uno. Evidentemente, no te lo tienes que comer todo, hay diferentes platos combinados y elijes lo que quieres.

Luego te van llenando la taza de café y el vaso de agua, y aunque les digas que no quieres más vuelven una y otra vez, insistiendo, casi te obligan a aceptar!

Pues hemos descubierto que el sitio adonde fuimos (ya hemos ido dos veces) debe ser bastante bueno porque no paraba de entrar gente. Así que será visita asegurada para aquellos que nos deleiten con su presencia.

Pesadilla en Marine Drive

Bueno, voBueno, voy a empezar poniéndoos al día del tema Ikea. Esto parece la Historia Interminable unido a Pesadilla en Elm Street. Ikea nos va a arruinar la vida.

No sé si todos sabréis que hemos estado 3 semanas en el piso sin ningún mueble, pelado, pelado, sólo una cama hinchable (la primera noche, esperando, esperando, acabamos durmiendo en el suelo, horrible a pesar de tener moqueta).

Bueno, pues después de innumerables llamadas al Atención al Cliente de Ikea (por cierto, pésimo, y lo digo como ex trabajadora de Atención al Cliente) al final decidimos alquilar una camioneta con un compañero de trabajo de Edu y recoger cosas suyas y nuestras (cama, sofá) y comprar algunas cosillas más en Ikea.

Después de unos primeros líos, que no os voy a contar para no aburriros, al final nos dijeron dónde podíamos recoger la cama y el sofá, que resultaba estar en un almacén a 7 millas de Ikea. Cosa que no nos habían dicho por teléfono.

Bueno, acabamos de dar unas cuantas vueltas por Ikea, compramos cuatro cosas y vamos a buscar las demás historias al dichoso almacén. Lo cargamos, nos vamos, un tráfico de la leche, (pero eso luego resultó ser lo de menos) llegamos y Michael, el compañero de Edu nos ayuda a descargar las cosas, menos mal porque pesaba una tonelada.

Y llegó el momento de cargar el sofá en el ascensor de servicio, y nada, que no entraba, intentamos en el ascensor normal y que si quieres arroz, catalina. La portera nos sugirió que igual podíamos desmontar uno de los laterales. Lo intentamos y las tuercas rodaban y rodaban pero el sofá ni se inmutaba. Última oportunidad: por las escaleras, pero las escaleras aquí no son como allí, son rollo de emergencia, super estrechas, y no había manera de que el sofá girase. Además estamos en un sexto y el sofá pesaba una tonelada. Así que después de cuatro horas y pico haciendo filigranas con el sofá decidimos que la única opción era devolver el sofá y comprar otro.

Ya con la moral por los suelos, “aparcamos” el sofá en el parking y nos fuimos a dormir. Por la mañana, supongo que con la cabeza un poco más despejada, Edu decidió que podíamos hacer un último intento: intentar desatornillar el otro reposabrazos. Y, oh, sorpresa!! Funcionó!!! En cuestión de 20 minutos ya teníamos el sofá en el piso. No nos lo podíamos creer!! Hay que vivirlo para saber la satisfacción que puede llegar a dar.

Después de eso, nos metimos entre pecho y espalda un desayuno americano, pero eso merece otro post.

Lo siento...

Tenéis toda la razón. No tengo ninguna excusa para mis largas ausencias. Os podría dar mil excusas (que también son ciertas) pero debería encontrar algún momento para escribir cuatro líneas en el blog. Mea culpa! Igual cuando tenga más competencia me pondré las pilas, quizá necesito trabajar bajo presión...
Últimamente se lo está currando más Edu, enviando fotos.
Bueno, me voy a poner un poco al día. Os lo merecéis!

Wednesday, September 20, 2006

Chipre y otros desvaríos

Ante las numerosas presiones que estoy recibiendo, acabo sucumbiendo... ¡¡Estoy actualizando el blog!! Es que claro, una acaba teniendo una vida tan ocupada, integrándome en la sociedad americana, sociabilizándome... Que ya no me acuerdo de lo que dejé atrás! Tranquilos, es broma!!! Básicamente es por pura pereza o a falta de historias buenas que contar.

Bueno, volviendo a un comentario que ha hecho Edu en un post anterior, la semana pasada estuve en un Festival Turco (para hacer honor a mis raíces) y, sí, se dirigieron a mí en turco! Pero me sentí aliviada al ver bastantes chicas turcas por ahí que eran guapísimas, así que lo tomaré como un cumplido...

Pues en el susodicho Festival probé el café turco y tuve un flashback, pero no hacia alguna vida anterior, no, hacia mi año de Erasmus en Portugal. Y os preguntaréis por qué. Creo que mis compañeras de andanzas lo entenderán. Tuvimos una compañera de piso griego-chipriota (para los que no lo sepan el norte de Chipre es turco) que nos introdujo al café griego (o chipriota) y es igual al café turco. Es el que se utiliza para leer los posos, o viceversa. La de ratos muertos que nos pasamos tomando café y adivinando nuestro futuro. Y creo que mejoramos mucho nuestra técnica porque "veíamos" un montón de figuras, formas, animales, como cuando te pones a mirar las nubes y empiezas a ver formas de cosas o de personas, al final ya no ves nubes, ves cosas! Pues en el Festival también lo hicimos, o mejor dicho, lo intentamos, porque yo estaba totalmente desentrenada, así que no pudimos ver nada de nuestro futuro.
Y hablando de cafés me he acordado también de otro al que también nos aficionamos en Portugal, el frappé (variedad también griego-chipriota), mmmmm....... Nais, Kavers, os acordáis?? Y el halloumi? Qué bueno... ¡¡Tengo hambre!! ¿Se nota? ¿Qué será de Styliana...? Un beso, guapa!!
Todo esto no tiene nada que ver con Chicago pero se me ha antojado contarlo, y como es mi blog, aprovecho!
ACTUALIZACIÓN: Creo que Danae se ha ofendido por lo de "frappé griego-chipriota", como buena medio-griega que es, rectifico por "frappé griego". Sé perfectamente que el frappé es griego, simplemente que lo relaciono directamente con Styliana y Cyprus Issue!! Y lo del café de los posos, por lo que he leído, es exactamente el mismo en todas partes, sólo que se llama diferente: turco, griego, chipriota e incluso bizantino, y lo de leer los posos es el mismo sistema también en todos los países. Corrígeme si mi fuente de información no es correcta...

Wednesday, September 13, 2006

Me he picado...

La próxima vez que alguien me diga que el transporte público de Chicago es de los mejores de Estados Unidos le tiro el (beeeep) bonobús a la cara!!

Esta tarde he estado una hora y media esperando un autobús, bueno, estaba en una parada donde de tropecientos mil buses me iban bien 4 (que tampoco es que estuviese tan limitada...).
Y diréis: "pues que tonta, haber ido a otra parada". Pues sí y no. Porque es lo típico que piensas, en cuanto me vaya vendrá el autobús, es tipiquísimo! Hace poco vi un episodio de Bob Esponja y le pasaba justamente eso, en cuanto se daba la vuelta, pam, llegaba el autobús (lo que hace el no trabajar, una se puede dedicar a ver dibujos animados).

Y claro de 5 en 5 minutos pues el tiempo va pasando. El caso es que veía que todo el mundo se iba yendo menos yo, todo el rato caras nuevas menos yo, y venga mirar el cartelito con los números de los buses por si no me había enterado bien. Pero no, todo parecía que estaba correcto. Además, como diría El Corte Inglés, "Ya es otoño en Chicago" y pasado por agua, tenía ya las extremidades inferiores y superiores (incluída la nariz) como cubitos.

Cuando ya estaba hasta las narices de esperar, y de tanto resoplar iba a acabar teniendo una hiperventilación, decido ir caminando hasta la siguiente parada, para estirar un poco las piernas y por si, por esas cosas de la vida, a esa parada le habían echado mal de ojo. Y, evidentemente, ley de Murphy!, de repente veo que aparecen como de la nada dos autobuses seguidos, y por supuesto los dos me iban bien, pero menos mal que esta gente es muy vaga y ponen paradas cada 50 metros (y no exagero), así que me he puesto a correr y he podido pillar uno de los buses. Tiene tela la cosa, después de una hora y media esperando tengo que acabar corriendo para pillarlo!

Pero, bueno, he llegado a casa, Edu acababa de llegar, le he soltado un par de gritos y se me ha pasado la mala leche :-)

Aaaah... esta era la inspiración que necesitaba para volver a escribir en el blog.

Siento esta larga ausencia, intentaré que no se vuelva a repetir, si más no, no muy a menudo...

Un post sense fotos (o no?)

Em toca!

Com que veig que la Miriam no 'posteja', agafo el relleu. Tot i que més que un post es una notícia per als que esperaveu més fotos. Com que no volia posar les fotos a Internet i que tothom les veiés, i tampoc volia que la gent hagués de donar-se d'alta a cap web, he trobat una bona solució a yahoo. A mesura que vagi penjant fotos us aniré enviant un mail per cada album. En el mail hi haura un link que funcionarà durant 90 dies i que directament us portarà a l'àlbum de fotos sense haver de fer res més. Qui no hagi rebut cap mail en uns dies (i vulgui veure les fotos) que m'avisi a mi o a la Miriam.

Apa, salut!

Edu

Friday, September 01, 2006

Aikia (Ikea para los amigos)

El otro día estuvimos en Ikea, sí, sí, aquí tambien hay! Y menos mal, porque tenemos que comprar todos los muebles para el piso y aquí también es de lo mas barato que hay.

Nos llevó en coche una compañera de trabajo de Edu porque el transporte hasta allí está un poco complicado.
La verdad es que la gente aquí es super maja, siempre se están ofreciendo llevarnos a sitios, como saben que no tenemos coche y aquí, según cómo, es complicado desplazarse si no tienes... (aunque el transporte publico de Chicago dicen que es de los mejores de EE.UU., en cuanto a red y a frecuencia, no podemos comparar así que nos lo creeremos).
Bueno, pues el Ikea aquí está planteado muy diferente de Europa. Aquí no tienen un piso con toda la exposición y luego en otro piso el "supermercado" y el almacén. Está todo mezclado, y no tienen exposición, vamos que están todos los sofás juntos, todas las camas juntas, y luego entre medias las cosas de cocina, el restaurante, no te lo ponen bonito como allí. Se ve que ahora estan empezando a hacerlo pero no se estila mucho.
Con lo que me gusta a mí ir a Ikea y en este me agobié un poco. Tienen más poco sentido de la estética...
Pero bueno, en definitiva, hicimos lo que teniamos que hacer, comprar la cama, el colchón y el sofá (-cama...). El resto sobre la marcha!

Glub...

Me voy a empezar a preocupar... Creo que al final alguien se pensara que soy terrorista o algo por el estilo.
El otro día en una pausa de las clases, estaba con una chica nueva (curiosamente es de Bordils, muy cerca de Girona, tela casualidad) pero estábamos hablando en inglés (porque si nos oyen hablar en otro idioma que no sea inglés nos ponen faltas y deberes, e incluso si incurrimos varias veces hasta nos pueden expulsar un día de la escuela...), bueno, al tema, estaba hablando con esta chica en inglés y se acerca un chico a hablar con ella, tenía toda la pinta de ser español, porque anda que no cantan aquí los españoles... sólo con deciros que la chica esta, nada más entrar en la clase, no dijo ni mu, y ya cale que era de por ahí.
Me estoy desviando del tema central... el chico evidentemente no era español porque de repente se dirige a mí y me dice algo que no entiendo ni papa, lo primero que se me ocurre es que me hablaba en inglés porque como aquí cada uno habla con un acento diferente y tienes que echarle toda tu imaginación para entenderles, ya te esperas cualquier cosa (a veces me pregunto si todos hablamos el mismo idioma).
Puse cara de "Me estas hablando en chino?" y me repite lo mismo.
Al ver que no entendía me dice "Oh, I'm sorry, I thought you were turkish!". Me quedé a cuadros. El tío estaba tan convencido de que era turca que se dirigió directamente a mí en turco!!
No sé, pero si un turco me confunde, imaginaos lo que pueden llegar a pensar los americanos!!!!!
Niño (alias "Ricki"), a ver si vas a tener razón y en el hospital le dieron el cambiazo a Mamá... Má ya podrías haber estado más al caso, eh? ¡Que ahora me vas a buscar la ruina!